داوود رفاهی

تظاهرات هزاران نفره در آلمان در اعتراض به تعطیلی كارخانه Nokia

به گزارش پلیس آلمان روز سه شنبه ٢٢ ژانویه، بیش از ١۵ هزار تن از كارگران از مؤسسات مختلف در شهر بوخوم (Buchum) در اعتراض به تصمیم شركت نوكیا به تعطیلی آن كارخانه دست به راهپیمایی زدند.

تعطیلی این كارخانه باعث بیكار شدن بیش از ٢٣٠٠ كارگر دائم و ١٠٠٠ كارگر موقت میشود. آنجلا مركل، صدر اعظم آلمان در مصاحبه‌ای با رادیو NDR گفته است این یك تصمیم تلخ است و ما سعی میكنیم تا جائی كه در توانمان است به این كارگران كمك كنیم. این حرفی است كه معمولا از جانب مقامات دولتی بیان میشود، ولی واقعیت این است كه این كارگران نیز همانند كارگران دیگری كه بطور مرتب به خیل بیكاران میپیوندند اگر به مبارزه اي جدي دست نزنند آینده بهتری در انتظارشان نخواهد بود.

شركت نوكیا مهمترین دلیل تعطیلی این كارخانه را نبود قدرت رقابت در بازار آزاد اعلام كرده است. به گفته یكی از مسئولین شركت هزینه كارگران برای این شركت در آلمان معادل ١٠ برابر هزینه هر كارگر در كارخانه نوكیا در رومانی میباشد. مدیر مسئول شركت نوكیا، الی پكا كالاسوو (Olli Pekka Kallasvue) در مصاحبه مطبوعاتیش گفته است: "هیچ چیز نمیتواند تصمیم ما را عوض كند، خیلی مشكل است كه بتوان تصور كرد كه شركت در جائی كه هزینه‌اش برای هر كارگر ١٠ برابر كارخانه دیگر است، به كارش ادامه دهد." وی همچنین گفته است:"در بازار رقابتی آزاد كار دائم برای كارگر اصلا بی‌معناست." شركت نوكیا كه در كارخانه‌های مختلف در دنیا حدود ١٣٠ هزار كارگر دارد، در نظر دارد این كارخانه را به رومانی منتقل بكند. اتحادیه‌های كارگری در تلاشند شركت نوكیا را متقاعد بكنند تا تصمیمش را عوض كند. آنها با تهدید اینكه اگر این تصمیم عملی شود از این به بعد مردم آلمان تلفنهای نوكیا را خریداری نمیكنند و ایمیج نوكیا در چشم آلمانی‌ها خراب خواهد شد، سعی كنند مدیریت نوكیا را مجبور به بازبینی در تصمیم شان بكنند. ولی مشكل اساسی این است كه اتحادیه‌های كارگری نه آنقدر رادیكال هستند و نه میخواهند كه به ریشه مسئله دست ببرند. تنها راه خروج از این بحران كه روز بروز هم گسترده و حادتر میشود و اتفاقا اثراتش هم بیشتر در زندگی مردم در كشورهای پیشرفته مشاهده میشود، حمایت وسیع و گسترده از خواست كارگران در كشورهای به اصطلاح روبه رشد و همبستگی بین المللی كارگران است. مبارزه برای دستمزد بمراتب بالاتر، بهبود شرایط كار، بیمه بیكاری و درمانی و بطور خلاصه بهبود شرایط كار و زندگی كارگران در كشورهای روبه رشد است كه میتواند مانع از بيكار سازيهاي وسيع كارگران به دليل پايين بودن دستمزدها در كشورهاي ديگر شود. ممكن است در اثر فشار اتحادیه‌ها در جایی كارفرمایان مجبور به حفظ مؤسساتشان در آن كشور بشوند، ولی این امر عملا مصالح بین المللی كارگران را دور میزند؛ و بعلاوه موقتی و فقط برای مدت محدودی میتواند كارساز باشد. سرمایه‌داری را فقط با اتحاد و همبستگی بین المللی كارگران میتوان عقب راند.

٢٧ ژانویه ٢٠٠٨

 

اعتصاب كارگران خطوط راه آهن در مجارستان

روز جمعه اول فوریه به دعوت اتحادیه كارگران راه آهن، كارگران از ساعات اولیه صبح، دست از كار كشیدند و تهدید كردند كه به یك اعتصاب نامحدود دست خواهند زد. خواست كارگران افزایش دستمزد بمیزان ١٠ درصد است. این اعتصاب كه ٩ ساعت بطول انجامید، شهر بوداپست را فلج كرد و باعث توقف تقریبا تمامی سرویسهای قطارهای محلی و بین المللی شد. كارگران با وعده شركت راه آهن دولتی یا MAV برای مذاكره در روزهای آخر هفته و دستیابی به توافق، پس از ٩ ساعت كار خود را از سر گرفتند و تهدید كردند كه چنانچه دولت به خواستشان تن ندهد، از روز دوشنبه ٤ فوریه اعتصابشان را از سر خواهند گرفت.

بعلت بی نتیجه ماندن مذاكرات آخرهفته، كارگران از روز دوشنبه دوباره وارد اعتصاب شده اند و اعلام كرده اند تا وقتی كه دولت با مطالباتشان موافقت نكند بر سر كارهایشان برنخواهند گشت. دولت موافقت كرده است كه دستمزدها را به مقدار ٦.٩ درصد افزایش دهد، ولی كارگران بر ١٠ درصد پافشاری میكنند.

تعداد كارگران راه آهن در مجارستان به ٩۵٠٠ تن میرسد كه به گفته جوزف گاسكو (Jozef Gasko) رئیس هیئت مدیره اتحادیه كارگران راه آهن، تعداد ٧٠٠٠ تن از این كارگران در اعتصاب هستند. وی گفته است اعتصاب نامحدود خواهد بود و دولت باید به خواست كارگران تن دهد.

٤ فوریه ٢٠٠٨

 

پایان موفقیت آمیز اعتصاب كارگران اتومبیل سازی فورد روسیه

اعتصابی كه در ٢٠ نوامبر سال گذشته شروع شد و بمدت ٤ هفته ادامه یافت، با نتیجه موفقیت آمیز برای كارگران پایان یافت. این اعتصاب در دسامبر سال گذشته زمانی پایان یافت كه كارفرمایان توافق كردند دستمزدها را افزایش داده و تا اول فوریه امسال میزان افزایش آن را به اطلاع كارگران برسانند. این اعتصاب در كارخانه Vsevolozhsk كه تولید كننده اتومبیل فورد است و در نزدیكی شهر شمالی سنت پترزبورگ واقع شده است با خواست افزایش دستمزد از ١٩ هزار روبل به ٢٨ هزار روبل صورت گرفت. كارگران با اعلام "دستمزدهای ما باید معادل دستمزد كارگران در غرب باشد" دست از كار كشیدند. بالاخره طبق قرار قبلی، هفته گذشته كارفرمایان موافقت كردند دستمزدها را به ٢۵ هزار و ۵٨٦ روبل افزایش دهند. كارگران در یك رأی گیری عمومی موافقت خود را با این میزان اعلام كردند و اعلام كردند كه اگر رهبران اعتصاب تحت تعقیب و اذیت و آزار قرار بگیرند، بار دیگر دست به اعتصاب خواهند زند. قبلا چندین بار رهبران كارگران تهدید به اخراج، بازداشت و محاكمه شده بودند.

فعالین كارگری در روسیه بر این عقیده‌اند كه اعتصاب موفقیت آمیز كارگران فورد میتواند سرآغاز حركت جدیدی برای كارگران بخشهای مختلف اقتصاد به منظور درخواست مطالباتشان باشد.

۵ فوریه ٢٠٠٨

***

اشغال كارخانه لدكو توسط کارگران اتوموبیل سازی

ارسلان ناظری ـ استرالیا

کارگران در واحد کیچنر انتاریو کارخانه لدکو با مسئولیت محدود که لوازم اتومبیل و جعبه های بسته بندی تولید میکنند، هفته پیش بعد از آنکه شرکت درهایش را برکارگران بست  و اخطاریه اخراج را به کارگران داد، این كارخانه را به اشغا ل خود در آوردند.

تمام ٦۵ کارگراستخدامی شرکت که ٣٧ نفر از آنان اعضای اتحادیه هستند در تلاش برای  دریافت حق بيمه بيكاري، با مسدود نمودن راههای منتهی به ساختمان و پارکینگهای اطراف خیابان استرابرگ در اطراف محل شرکت، این كارخانه را به اشغال خود در آوردند. اقدام اشغال شرکت بوسیله اتحادیه کارگران اتوموبیل سازی كانادا، که قبلا درخواست شرکت مبنی بر کاهش ٢۵ درصدی حقوق و مزایای کارگران را رد کرده بود و گفته بود که اشغال شرکت تا حصول توافق برای پرداخت حق اخراج کارگران بیکار شده ادامه دارد، مورد پشتیبانی قرار گرفته است.

این شرکت که زمانی بیش از ١٠٠ نفر را استخدام کرده بود میگوید نظر به افزایش قیمت دلار کانادایی در سا ل قبل قادر به رقابت با شرکت های دیگر نیست. ظاهرا به قول نخبگان سرمایه در شرکت لدکو و محاسبات و مناسبات شان اینطوری بنظر میرسد که اگر شرکت مزبور به کار خود ادامه دهد و به رقابت مبادرت ورزد ممکن است مجبور شود در رقابت با رقبای خود تولیدات خود را با همان قیمت شرکتهای رقیب برای فروش به بازار عرضه کند و به این رقابت همانطور که خود شرکت لدکو اعلام کرده است دست  نخواهد زد. بعبارت دیگر ادامه کاری این کارخانه را میسر نمیبیند و ترجیحا سرمایه اش را برای تولید ارزان به جایی دیگر انتقال میدهد و فکری دیگر برایش میاندیشد و یا در غیر اینصورت  توانایی فروش تولیدات خود را در بازار از دست میدهد و بزعم خود بعدا به اخراج کارگران مجبور میشود!

واقعیت امر این است که این شرکت از آنجایی که خود ادعا میکند نظر به فعل و انفعالات و نوسانات اقتصادی بازار ممکن است قادر نباشد که حداکثر سود را از آن خود سازد و در نتیجه سودهای کلان کلان به جیب زند و با ظرفیت تمام به استثمار کارگران ادامه دهد. از همین حالا به فکر تعطیل کردن این واحد تولیدی افتاده است چرا که این واحد دیگر آن میزان و مقدار سوددهی که صاحبان این شرکت انتظار دارند را برآورده نمیکند. از آنجائیکه در سیستم کار مزدی سودآور سرمایه سلاح اخراج و بیکارسازی در دست این استثمارگران نیروی کار قرار دارد صاحبان شرکت لدکو نیز به این حربه متوسل شده و کمر به بیکارسازی کارگران این شرکت بسته اند.

تا آنجائیکه به کارگران این شرکت تولیدی و مبارزات آنها بر میگردد تنها سلاح کارگران این واحد هم همانطور که خود بدرستی بکار گرفته‌اند مبارزه متحد و منظم است که میتواند خواسته‌های آنان را به صاحبان این شرکت تحمیل کند.